به آن ها که زنده اند....

بقیه را بی خیال

2012-01-15T21:04:00.003+03:30

دفعه ی بعد تمرکزت را موقع تست عربی بیشتر کنی فکر کنم خیلی بهتر بشود.

50 تا

2012-01-15T21:03:00.002+03:30

می خواهم آنقدر سیگار بکشم که صدایم به کلفتی کوهن بشود آن وقت برای خودم شعر بخوانم قصه بگویم خودکفا بشوم.

75 تا

2012-01-15T21:02:00.002+03:30

چشمت که می پرد توی چشمت که می پرد به درک ساعت به درک آینده به درک می پرسد ده سال دیگر بهتر می شود من می گویم به درک من دنبال رد هولدن کالفیلد می گردم.

100 تا تو شاخی 4تا 15 دقیقه ی دیگر

2012-01-15T21:00:00.002+03:30

و من میان همه ی داستان ها دنبال هولدن کالفید می گردم و می خواهم بی هدف ول بگردم. می خواهم سر به بیابان بگذارم حداقل هوایش بهتر است سرطان نمی گیرم تئاتر و کافه را هم بی خیال تو که از تئاتر متنفری کافه هم که بی آدم بهت حال نمی دهد به تو نمی دهد گور بابای حرف های همه گور بابای همه. شاید بروم رشت باقی زندگیم. نفرتم را کنار بگذارم.

125 تا مانده فقط 5 تا 15 دقیقه ی دیگر

2012-01-15T20:59:00.003+03:30

کسی به چشمان قهوه ای روشنش به چشمان قهوه ای روشن غمگینش توجه نمی کند. فقط به موهای دست و صورتش و سینه های عظیمش شانه های کوچک نسبت به هیکل چاقش نگاه می کنند اما من غم ته چشمانش رنگ قهوه ای روشن چشمانش را دوست دارم و ایمانی که به کارش دارد را می پرستم. اعتمادش به من مایه ی تنفرم نمی شود. فکم از خواب آلودگی شل شده و سرم درد می کند حوصله ی جواب دادن ندارم منتظرم از کلاسی که تا حالا ازش بیرون نشدم بیرونم بیندازند انتظار بیهوده ای ست باز هم.

تهرانِ غیر منتظره

2011-06-09T12:59:00.001+04:30

از مدرسه بیرون آمدم و سعی کردم به امتحانم فکر نکنم. اگر توانسته بودم این اصل را که چندان به گذشته فکر نکنم در زندگیم پیاده کنم این چند سال زندگیم را خیلی راحت تر سپری کرده بودم. دم ظهر بود و هوا گرم. گرم تر هم می شد. توی پیاده رو آنقدر توت له شده ریخته بود که چند بار سر خوردم و به سختی می توانستم بدون اینکه بیفتم راه بروم. توت های سفید آنقدر لگد خورده بودند که دیگر قهوه ای شده بودند. کمی که از مدرسه دور شدم حس کردم کسی دنبالم می کند. برگشتم و دیدم که مرد جوانی است با سر و وضعی معمولی. محلش نگذاشتم و به راهم ادامه دادم. انگار زیر لب چیزی زمزمه می کرد. راه همیشگی ام را تا ایستگاه اتوبوس طی می کردم و متوجه شدم که در این یک هفته که مدرسه نیامده بودم بعضی چیزها تغییر کرده است. یک ایستگاه اتوبوس جدید آن طرف خیابان درست کرده بودند و نمای ساختمانی را هم که تا همین یک هفته پیش نیمه کاره بود درست کرده بودند. نمایش را با آجرهای نسبتا بزرگ شیری رنگ درست کرده بودند. رنگ روشنش به آن خیابان با ساختمان های بزرگ و کدرش تازگی می داد. از دیدن ساختمان شیری رنگ حس خوبی پیدا کردم. مرد جوان هنوز پشت سرم راه می رفت و قدم هایش با من هماهنگ بود. فکر کردم شاید من اشتباه می کنم و با من کاری ندارد. آخر چه کسی به یک بچه ی دبیرستانی آن هم با ریخت و قیافه ی من با این چتری های احمقانه و قد و هیکل قوز کرده ام توجه می کند؟ از روبه رویم دو پسر جوان می آمدند. خودم را کنار کشیدم که رد بشوند و با تعجب دیدم که یک نفرشان خم شد و صورتش را تا چند سانتیمتری صورت من آورد و توی چشم هایم زل زد. من اخم کردم و راهم را کج کردم و از توی خیابان به راهم ادامه دادم. پسرکی که تا توی صورتم آمده بود رویش را به من کرد و گفت: «چیه حالا خانوم! می خواستم عینکتو ببینم!» نمی دانستم باید چه واکنشی نشان بدهم، فقط از این حرکت حیرت زده بودم. از خیابان رد شدم و آن طرف خیابان روی صندلی های فلزی ایستگاه نشستم. آفتاب مستقیم به صندلی های ایستگاه می تابید و صندلی های فلزی داغ شده بودند. مقنعه ام را کمی جلو کشیدم که آفتاب توی صورتم نخورد. مردی که دنبالم می آمد پشت صندلی های ایستگاه ایستاد و به من زل زد. من مقنعه ام را جلوتر کشیدم. موتوری از جلوی ایستگاه رد شد. موتور سوار ترمز کرد و به من گفت:« خانم داری آفتاب می گیری؟ هه هه هه...» من حتی سرم را هم بلند نکردم. موتور سوار و کسی که ترک موتورش سوار بود با هم به تیکه ی بی مزه و احمقانه شان خندیدند و رفتند. فقط دلم می خواست زودتر اتوبوس برسد و من به قسمت زنانه اش پناه ببرم. مردی که دنبالم کرده بود وقتی دید که من به زمزمه هایش جواب نمی دهم آن طرف خیابان رفت و رو به روی ایستگاه ایستاد. با سر اشاره کرد که بیا و من وانمود کردم که اصلا او را نمی بینم. بعد از اینکه چند بار گفت بیا و پرسید نمی آیی و جوابی نگرفت راه آمده را بازگشت و در پیچ خیابان گم شد و من با خودم فکر می کردم یعنی کسی هست که با او برود؟ با خودش چه فکری می کند؟

اتوبوس آمد و من سوار شدم. پنجره را تا ته باز کردم و کله ام را لبه ی پنجره گذاشتم تا باد به صورت داغم بخورد. به ایستگاه آخر رسیدیم. همه ی مسافرها به صف می رفتند که پول راننده را بدهند و پیاده شوند. حس می کردم که کیفم کمی تکان می خورد. برگشتم، مردی که پشت سرم بود لبخند احمقانه ای تحویلم داد. به روی خودم نیاوردم و منتظر شدم تا نوبتم بشود که پیاده بشوم. دوباره حس کردم که که کیفم تکان می خورد، کوله پشتی ام را در آوردم و جلویم گرفتم پول را دادم و تقریبا به دو از اتوبوس دور شدم. از گرما انگشتانم زق زق می کردند، انگار ورم کرده بودند. فکر کردم که عیبی ندارد راه زیادی تا خانه نمانده است. اصلا چرا مردم امروز این شکلی شده اند؟ نگاهی به سر تا پای خودم انداختم، با همیشه فرقی نداشتم، مثل همیشه خاکی، خسته، قوزیده، با کوله پشتی سنگینم. از پل عابر پیاده رد شدم و توی پیاده رو رفتم، از رو به رو یک مشت پسر جوان می آمدند. از پیاده رو بیرون آمدم و بقیه ی راه را از باند کندرو اتوبان رفتم. پسرها با تعجب من را نگاه می کردند. شاید آن ها آدم های خوبی بودند، من از کجا می دانستم؟ فقط می دانستم که مرگ در اثر تصادف با ماشین را به هر اتفاق غیر منتظره ی دیگر در پیاده رو ترجیح می دهم.

به درک

2011-03-27T01:00:00.000+04:30

مست هم نمی شوی

پنجره باد را هل می دهد

پرده پرواز می کند

تیغ هم تیز نیست

تگرگی هم نمی بارد

باران هم

حرفی نیست

سکوت خیابان به هم نمی خورد

چشم های خالیت سقف را می بلعند

هیچ چشمی نمی پایدت

داغ نیستی

سرت درد نمی کند

هیچ جایت نبض بی جا ندارد

کس دیگری هم نباید باشد

سال ها از یادت رفته

آدم ها نه

نه

دیگر هرگز غرق نمی شوی

باد نمی آید

پنجره ای نیست

دروغت را تمام می کنی

محو می شوی

هنوز

چشم های خالیت سقف را می بلعند

هیچ چشمی نمی پایدت

داغ نیستی

سرت درد نمی کند

هیچ جایت نبض بی جا ندارد

غرق می شوی

صبح می آید

2011-01-04T20:04:00.002+03:30

مه حیاط را پر کرده و نسیم سرد از پنجره ها تو می زند. منم و یک بسته کبریت و انگشتان سوخته، در اندوهی تقلبی...

برای زمین های سوخته

2010-12-18T21:13:00.001+03:30

....

هر طرف را که نگاه می کنی آسمان است، آسمان لای ساختمان ها گیر نیفتاده و غوطه ور در دود نیست. باز است به معنای واقعی، اما...اما خبری از زندگی نیست، دود است که از همه جا بلند می شود، درخت ها در آتش می سوزند و خاکستر می شوند، زمین ها می خشکند و گنجشک ها در توهم بهار لانه می سازند و تو دیگر عکس خودت را بین ردیف های برنج، در آب صاف نمی بینی. اینجا هر سال زمین ها کوچک تر می شوند و جنگ شدیدتر...

اگر چند سال دیگر دماوند ناپدید شد اصلا تعجب نکن !

.....

عینک کائوچویی سیاه من

2010-11-20T22:13:00.000+03:30

مطب چشم پزشکی نورش کم است و اتاق انتظارش کوچک و دلگیر. خوبیش این است که بوی مواد ضد عفونی نمی دهد، آخر اینجا مطب چشم پزشکی است. حداقل ده سال است که پیش همین دکتر می آیم و منشی اش از آن موقع عوض نشده، مرد کچلی که چند تار موی دو طرف کله اش را بلند کرده و از یک طرف به آن طرف کشیده و چسبانده است به کف سرش و از ده سال پیش تا حالا فقط شکمش بزرگتر شده، حتی هنوز عادت آدامس جویدنش را دارد، یکسره و بدون وقفه، فکش دیگر قوی شده. آدم نچسبی که نمی فهمم چطور می تواند به زندگی کلم گونه اش ادامه دهد. اگر روزی به چنین سکون اسفنج واری دچار بشوم حتما خودم رامی کشم! دو در به اتاق انتظار باز می شود، پشت در سمت چپ، به فاصله ی قطر یک در از دنیای دلگیر و ساکن اتاق انتظار که در آن فقط روزنامه ی جام جم پیدا می شود و پر است از پرونده های مردم، دنیای دیگری است. وقتی وارد اتاق می شوی گرمی و صمیمیت را توی خونت حس می کنی. نور ملایمی اتاق را روشن می کند، نور و آرامشی که جان می دهد برای کتاب خواندن و پشت میز بزرگ چوبی ای مرد کوچک نسبتا پیری نشسته عینک ظریفی به چشم دارد و مطالعه می کند. با لبخند بدرقه ات می کند، پاچه های شلوارش کوتاهند و کفش های بزرگی به پا دارد، مثل شخصیت های کارتونی است و توی کتابخانه هایش به غیر از کتاب های علمی به زبان های انگلیسی و فرانسوی پر است از فرهنگ لغت و تاریخ جهان و تاریخ ادبیات و...در این مطب کوچک یک عدد کلم و دنیایی از شور و دانش و عشق به دانستن هم زیستی می کنند. از مطب، از دو دنیای متفاوت که بیرون می آیم وارد خیابانی می شوم پر از دود پر از ماشین هایی که جلوی هم می پیچند و آسمان کدر است و به قهوه ای می زند، خورشید غروب می کند توی ماشین می نشینم و به کافه قنادی "لرد" می رویم که پاتوق ارمنی هاست، با بابا هات چاکلت می خوریم و کیک خامه ای و گپ می زنیم، همه چیز مثل یک فیلم است و من سعی می کنم وارد دنیای خودم، دنیای پر از ترسم نشوم، دنیای یکشنبه ها و چهار شنبه ها، دنیای درس های احمقانه و بیهوده، دنیای بی ارادگی و فکر های ابلهانه...من هات چاکلت می خورم و زیرلب می گویم گور بابای همه چیز و خودم را پیدا می کنم، من جدیدی که لبخندش را خودش به زور روی صورتش ندوخته، وجودش لبخند است و از جای دیگری آمده. طنین صدای فرهاد در گوشم می پیچد...

یه یادداشت کوچیک رک و پوست کنده

2010-10-30T18:16:00.000+03:30

از کجا باید شروع کرد؟
رشته های دانشگاهی یکی یکی حذف می شوند استادها یا بازنشسته می شوند یا اخراج و دانش آموزان در نظام آموزشی دچار گردابی می شوند که راه فراری ندارد تا برسند به سد بزرگی با نام کنکور و بعد از کنکور اگر شانس آورده باشی راهت را درست انتخاب کرده ای. ریاضی هنوز رشته ی برتر است و طبق این تصور غلط که رشته ی انسانی جای بچه های تنبل است اوضاع رشته ی انسانی بهبودی پیدا نمی کند و اگر نخواهی کورکورانه به کارت ادامه بدهی دچار کشمکشی می شوی که پایانی ندارد. علم بهترست یا ثروت؟ یا اصلا علاقه؟! هر پاسخی که به این سوال بدهی مهم نیست، هیچ چیز آینده ی تو را تضمین نمی کند...

2010-10-22T19:54:00.002+03:30

مادر سلطه ای ندارد و من مسبب جنون پدر هستم...

...

2010-10-12T19:12:00.001+03:30

...

سرگردان نگاه می کنم، می آیم، می روم، آن گاه، در می یابم که همه چیز یکسان است و با این حال نیست...

*گشتم پیدا نکردم شاعرشو اما فرهاد خوندتش.

آدم های زیادی با کابوس برداشته شدن یارانه های نان می خوابند

2010-09-12T20:10:00.000+04:30

پنجم دبستان بودم. هر روز روی صندلی عقب ماشین آقای ز. می نشستم و به عکس مرد 40-45 ساله ای خیره می شدم که در یک قاب کوچک طلایی، پشت فرمان ماشین آقای ز. قرار داشت. در این مدت 15-20 دقیقه ای مدرسه تا خانه که هر روز با آقای ز. می گذراندم گاهی با کنجکاوی های کودکانه ام از زبانش حرف می کشیدم و محرم راز هایش می شدم. به موهای آقای ز. نگاه می کردم که داشتند سفید می شدند و می خواستم بدانم مگر چند سال دارد که موهایش سفید شده؟ وقتی بالاخره این سوال را پرسیدم جواب داد "22" و بعد از چند لحظه سکوت عکس پشت فرمان را برداشت رو به من گرفت و گفت: "این عکسو چند روز قبل از مرگش گرفت می بینی رنگش زرده؟ سن زیادی نداشت مریض بود. حالا بعد از مرگش من باید خرج مادر و سه تا خواهرم رو بدم." من که صورتش را نمی دیدم اما شاید وقتی این ها را می گفت اشک در چشمانش جمع شده بود. بعدتر روز هایی که در شرکتی که پدرم آنجا کار می کرد نگهبانی می داد وقت هایی که ما آن اطراف با بچه های همسایه بازی می کردیم به من یاد می داد که چطور با لامپ های سبزی که همان اطراف پیدا کرده بود گلدان بسازم و فهمیدم که دلش می خواهد دانشگاه برود درس بخواند کاره ای بشود اما باید خرج تحصیل خواهرهایش را بدهد و بعد جهیزیه و شوهر و ...حالا بعد از چهار پنج سال دیگر نگهبان نیست کارهای بانکی شرکت را انجام می دهد ماشینش از پیکان به پراید ارتقا پیدا کرده و خواهرهایش دانشگاه می روند به قیمت آینده ی برادرشان که موهایش سفید تر نشده اما هر روز به دنبال یک لقمه نان در شهر سگ دو می زند. حالا من دبیرستانی شده ام خودم مدرسه می روم و دیگر با همسایه ها اطراف اتاق نگهبانی بازی نمی کنم و فقط هر بار که از کنارش رد می شوم برایش دستی تکان می دهم طوری که کسی فکر بدی نکند.

به غیر از آقای ز. آقای ب. و ی. هم در ساعت های دیگری نگهبان بودند. آقای ب. توی اتاق نگهبانی می نشست و جدول حل می کرد، گاهی رادیو گوش می داد و وقت هایی که من خیس عرق با صورت گل انداخته بعد از سه چهار ساعت دوچرخه سواری زیر آفتاب سوزان می رفتم که توی اتاق نگهبانی آبی بخورم و کله ی داغم خنک شود برایم تعریف می کرد که توی دانشگاه رفوگری قالی های قدیمی خوانده و ناراحت بود که چرا درسش را ول کرده بود. گاهی هم غصه می خورد که به زودی وارد سی سالگی می شود و جوانیش چه زود تمام شد و از دست رفت. چند ماه بعد خانم ح. همسر آقای ب. منشی شرکت شد و آقای ب. همراه خانم ح. و دختر سه چهار ساله شان نصف اثاثیه شان را که در خانه ی زیادی کوچکشان جایی برای آنها نبود فروختند و همسایه ی ما شدند. هر دو از صبح تا شب کار می کردند و دخترشان به دلیل تنهایی زیاد هنوز حرف زدن یاد نگرفته بود. مدتی بعد شبی آقای ب. زن های همسایه را خبر کرد که خانم ح. بی دلیل قهقهه می زند و هذیان می گوید و چند دقیقه بعد زن بیهوشش را روی دوشش گرفت و سراسیمه خودش را به بیمارستان رساند. خانم ح. خودکشی کرده بود گویا با مرگ موش. چند ماه بعد رئیس شرکت آقای ب. و خانواده اش را از این خانه بیرون کرد. آقای ب. معتاد شد. آقای ب. هنوز در این شرکت کار می کند. با نقشه ای که خانم ح. کشید آقای ب. بالاخره در یک کلینیک ترک اعتیاد بستری شد و حالا ترک کرده. آقای ب. و خانم ح. در خانه ای کوچکتر با اجاره ی بیشتر به زندگی محقرشان ادامه می دهند و شاید تنها امیدشان دختر کوچکشان ستایش است.

بعد از خانواده ی آقای ب. آقای ی. همراه همسرش و دخترشان نرگس همسایه ی ما شدند. آقای ی. هیچ خاطره ای برای من تعریف نکرده و از زندگیش چیز زیادی نمی دانم اما می دانم که آقای ی. پیک موتوری هم هست. مرد خسیس و شوخی است و شاید وضعش از آقای ی. خیلی بهتر باشد. آقای ی. معتاد نیست همسرش خودکشی نکرده و نمی دانم چقدر درس خوانده اما با این حال وقتی خبر رسید که آقای ی. و همسرش باز هم بچه دار شده اند هیچ کس خوشحال نشد. بچه دار شدن در خانواده هایی از این دست کابوس است هر چند که هر پدر و مادری فرزندانش را با تمام وجودش دوست دارد. خانم و آقای ی. حالا مجبورند باز هم یک لقمه کمتر غذا بخورند تا شکم یک نفر بیشتر را هم سیر کنند و شب ها با این کابوس می خوابند که روزی رئیس شرکت که دچار عقده های روانی بسیاری است که از کودکی پر فراز و نشیبش سرچشمه می گیرد آقای ی. را از شرکت بیرون کند و اثاثشان را کف خیابان بریزد.

من فرزند خانم و آقای م. هستم. پدر و مادرم حقوق نسبتا خوبی می گیرند و زندگی نسبتا مرفهی داریم. من هر کاری که بخواهم می کنم اما زندگی خانواده ی من با رنج بردن از رنج دیگران عجین است.

2010-09-05T21:29:00.006+04:30

[...]

2010-08-28T16:24:00.000+04:30

نه!
هرگز شب را باور نکردم

چرا که در فراسوی دهلیزش

به امید دریچه ای دل بسته بودم...

"شاملو"

همراه شو تا باور کنی

2010-08-15T21:56:00.010+04:30

تفنگم سالهاست زیر تختم خاک می خورد و پوتین هایم مدت هاست خاکی جلوی در جفت است. خنجرم جز به خودم زخم نمی زند و فریادم را خفه کرده ام از آنکه افکارم را فاش نکند. سلاحی با من نیست آرام می روم و نگاهت می کنم؛ شاید ته نگاهم را، آنجا که حرف هایم را نوشته ام، بخوانی. عشق ورزیدن کار من شده، سیاه نمی توانم ببینمت و این پرخاش همیشگیم با تو فقط و فقط از این است که سیاهیت را انگار پایانی نیست. در تو می نگرم تا چشم هایم را به خاطر بسپاری، که آن ها را تا روزی که خسته از چرخش بی هیجانت زندگیت را پایان دادی به یاد بیاوری،به یاد بیاوری که از آن کسی بودند که ساکنانت را از امید و آزادی سرشار کرد...

*هی قالب عوض می کنم که سرگرم شین!

خیام ریاضی دان، خیام شاعر، خیام صادق!

2010-08-09T17:55:00.000+04:30

خلسه ی خاصی داشت...شلوغ بود، وایسادم جلوی قبرش نگاهش کردم، دلهره داشتم نمی دونم چرا. موهای تنم سیخ شده بود. توی نور نارنجی روی قبرش سایه افتاده بود، سایه ی نرگص و بقیه.

- وایسا عکس بگیرم

سرم رو بالا گرفتم، از لای سوراخای مقبره اش ستاره ها دیده می شدن که توی صفحه ی سیاه آسمون مثل خورده شیشه ریخته بودن. کاش هیچ کی اینجا نبود...آرامش بود، اما کم بود. کاش اینجا خالی بود، فقط من بودم و این مقبره و این حس خلسه. چرا باید یه مرده رو این طور دوست داشت؟

باید بریم، بدرود....

یکی از موضوع های زیر را به دلخواه انتخاب کنید و آن را ادامه دهید!!

2010-07-30T23:47:00.004+04:30

- جنازه ی دختر که خودش را به دار آویخته در باد تکان می خورد. آن دورتر دریاست با موج های کوچکی که می آیند، آرام خودشان را به صخره ها می کوبند و می روند. چرا کنار دریا بید نمی روید؟ بید مجنون که گیسوانش را به باد می دهد بسان درویشان...

- دنیایمان را گند گرفته و راه که می روم تا زانو در لجن فرو می روم...

- کاش شعار نمی دادم این لایه ای که رویم را گرفته و استتارم کرده کنار می رفت و خودم را باز میافتم.

-(این مهمترین موضوعیه که باید بگم اما کو حوصله؟ ) :

لایه لایه کنده می شود تراش نمی خورد شکل نمی گیرد بی شکل تر و بی شکل تر می شود آرام آرام خراب تر و خراب تر می شود هر حرفی که می زنم هر نظر که می دهم....خون می ریزد...روح که خون ندارد، دارد؟ آخر چه چیز از آن می ماند؟ بعد زیر لایه ای پنهانش می کنم به نمایشش می گذارم شاید کسی حدس بزند پشتش چیست فقط من می دانم و بس...بی شکل و بی شکل تر می شود...

ردیف نوازی بهتر است یا ارکستر فیلارمونیک برلین؟!

2010-07-28T19:09:00.003+04:30

خواب بیهوده دو ساعت اضافه تر...

....

یک سه نوازی از شوبرت، ویولن، ویولن سل و پیانو یاد آور روزهای آرامش و سر خوشی، برخلاف بیشتر آهنگ های شوبرت که همیشه برایم مرموز بوده اند این یکی چه به دلم می نشیند...

ارکستر فیلارمونیک برلین، رهبر ارکستر جوان با آن موهای مجعدش خوب خلی است ! موسیقی با صدای شوخ و تو دماغی باسون آغاز می شود،صدای پر حجم سازهای بادی بلند می شود، طبل حالت نظامی به آهنگ می بخشد، شیپور، فرنچ هورن، ترومبون... ویولن ها روی سیم "می" زیر می نوازند با آرشه های ریز و ناگهان صدای فلوت با صدای دو بلز همراه می شود...حالا ابوآ ، ویولن ها با صدای بم تر، کنترباس همراهی می کند دوباره ویولن، ادامه دارد......

آهنگ در اوج تمام می شود، به نظرم پیروز شدند!

(؟!) mezzo را از ما نگیرد !

....

خوابم نمی آید اما بیهوده می خوابم...دو ساعت اضافه تر...ویولن...ردیف؟!....این پیانو نواز چقدر انگشتانش کشیده اند...چه نرم روی کلاویه های پیانو می روند و می آیند...

آن روزها که من بچه بودم...

2010-07-22T02:14:00.003+04:30

سعی کردم بخوابم. فردا 7:30 صبح باید مدرسه باشم برای پروژه.همان پروژه ای که به خاطرش این همه...اما خوابم نبرد هی غلت زدم و غلت زدم( آقا اصلا من نمی دونم غلت رو چطوری می نویسن! ) بعد روی تختم نشستم بعد بلند شدم و راه رفتم...انگار چیزی بود که روی دلم سنگینی می کرد مثل غذایی که خوب هضم نشده باشد آزارم می داد. غم بزرگی بود و بغض عجیبی که سال ها مانده بود و کهنه شده بود. هر دوستی را که از دست داده بودم غمش تلنبار شده بود و امروز داشت می ترکید چون چندین نفر دیگر هم همین حالا از دست رفته بودند گم شده بودند من دستم را دراز کردم که بگیرمشان اما ته دلم خالی شده بود جایشان خالی بود نمی دانم چرا...و شروع کردم به نوشتن و نوشته ی زیر حاصل شد. بخوانید و اگر خواستید دستتان را به من بدهید تا تنهائیم را با شما تقسیم کنم اما نه به هر قیمتی، به شرطی که من را همین طور که هستم بپذیرید، کیاندخت مسعودی مخففش می شود کیان، همان گوسفند زنده ای که خنده اش کاغذیست و گاهی حس می کند به اندازه ی یک مترسک هم....و سکوت می کند و از بالای عینکش با آن چشمان سگی اش نگاهتان می کند...

هنوز طعم تنهایی را نچشیده بودیم رفیق. آن روزها حرف هم را می فهمیدیم حرف هایمان سخت نبود و عروسک هایمان را توی باغچه دفن می کردیم تا روزی گنج بشوند. من نگفتم که هنوز یک هفته نشده آن ها را از زیر خاک در آوردم، چون مهم نبود که هنوز یک هفته هم نگذشته بود، آن ها گنج شده بودند، یک گوریل نارنجی و یک زیبای خفته. آن روزها گرچه خیلی ازشان نگذشته اما خیلی دورند... قورباغه هایی که رنگشان رفت را یادت هست؟ یادت هست گربه های خیالی پدربزرگ را که همیشه زیر تخت قایم شده بودند؟ اسمشان را گذاشته بود مش مئو و این لقب هنوز روی من مانده بعد از این همه سال، این همه نه، شاید هشت نه سال بیشتر نیست اما خیلی دورند آن روزها... یادت هست که ما سه یار جدایی ناپذیر بودیم؟ سومی را اگر در خیابان ببینم نمی شناسم...اصلا ایران است؟ ما را یادش هست؟ یادت هست تو همیشه قهرمان بودی و من مغز متفکر و آن سومی کتک خور؟ روزهای آخر آن روزها یک بار با مشت کوبیدم توی دماغ آن سومی دماغش خون آمد اما آن روزها آن سومی خیلی مهربان تر بود به کسی نگفت که مشت من بود...آن روزها نصف سال بزرگتر بودن افتخار داشت! آن روزها خانه مان همیشه پر نور بود چون همیشه آدم بزرگ ها و آدم کوچک ها خانه ی ما بودند. آن روزها عمو اسفند همیشه به من آب نبات می داد از همان ها که جلدش قرمز است و سر جلسه ی امتحان می دهند. همان آب نبات های مزخرف که من سر امتحان به عشق عمو اسفند می خورمشان. آن روزها باغچه بود و اره، اره ای که...آن روزها انباری جای مرموزی بود که همیشه از آن صدای ناله می آمد.آن روزها آدم کوچک هایی که فقط کمی از ما بزرگ تر بودند تا صبح بیدار می ماندند و ما را راه نمی دادند، آن روزها من شنگول بودم آن سومی منگول و تو حبه ی انگور. آن روزها کوچه ی باریک مان خیلی بزرگ بود ودر نصفش ما دوچرخه سواری می کردیم و در نصف دیگرش آدم کوچک های بزرگتر فوتبال بازی می کردند.آن روزها حمید دیوونه همان پسر همسایه بغلی که موجی شده بود با موتورش بالای سرمان تک چرخ می زد. آن روزها تاسوعا عاشورا من عاشق دسته بودم اما امروز دسته کجا بود...آن روزها کندن کاغذ دیواری بزرگترین لذت زندگی بود. آن روزها توی حیاط آب بازی می کردیم و با ملافه و پتو خانه درست می کردم. آن روزها مادربزرگ برایمان کلاه می بافت و ما دوتا کلاه قرمزی داشتیم عین هم.آن روزها پارک لاله نزدیک بود می دانی 9 سال است که پایم را آنجا نگذاشته ام؟ آن روزها چه لذتی داشت گم کردن مداد رنگی های برادر بزرگتر. آن روزها چه بد تمام شدند. پدربزرگ را که به قول تو مثل دانه در خاک کاشتند داستان سبزه قبا و نارنج و ترنج و گربه ی حمید هم زیر خاک دفن شدند و همه ی مش مئو ها زیر تخت گم شدند...همه ی آدم کوچک ها بزرگ شدند و فقط من ماندم و شاید تو. پدربزرگ که زیر خاک دفن شد تو و آن سومی گریه می کردید و فک من می لرزید بدون اشک. آن روزها که تمام شد من و تو و آن سومی یک شمع چهار رنگ درست کردیم و تهش نوشتیم تقدیم به آقا جان، همان پدربزرگمان که در خاک کاشته شد و آن روزها به همین تلخی تمام شدند...آن روزها که تمام شد ما هم تمام شدیم و من از همان موقع در خودم چیزی را حس کردم که نمی شناختمش...شاید طعم تنهایی بود طعمی که با آن طعم هایی که می شناختم فرق داشت و من گشتم به دنبال کسی که تنهایی ام را با او قسمت کنم اما هر بار شکست خوردم و با هر بار شکست نگاهم عمیق تر شد تا روزی که نگاهم شد همینی که می بینی من هر کار کردم تا مرا بپذیرند آن طور که هستم اما آخر هم روز تولدم دو نفر بیشتر نیامدند امروز که فکرش را می کنم می بینم چقدر از تمامشان نفرت دارم چقدر همه شان ریزند در نظرم(منظورم شما نیستید آن ها رد شدند و رفتند و اکنون هیچ کدامشان را مدتهاست که ندیده ام...)، من را که صادقانه دوست شان داشتم زیر لگد هایشان آرام آرام فشار دادند تا مثل یک سوسک بیچاره له شوم اما من له نشدم من را نفهمیدند...نه...ازشان نفرت ندارم، از همه شان متشکرم که به من این نگاه را هدیه دادند. برای خوشی شان هر کاری می کنم چون تمام مردم جهان دوستان منند و تو مهم ترینشان...

و امروز هم باید منتظر باشم...منتظر دو سال دیگر و شاید باید سکوت کنم چون حرف زدن را سال هاست فراموش کرده ام...اما نه، نمی خواهم، اصلا بیا هرگز بزرگ نشویم، من هنوز مش مئو باشم و تو حبه ی انگور خودم که شب ها کابوس زن جادوگر را می دیدی. این بار کابوس را تمام کنیم ...

راستی، آن روزها هم من بلد نبودم حرف بزنم؟

*این نوشته شاید به نظر شخصی بیاید اما برای تمام کسانی است که کودکیشان را در هیاهوی بزرگ شدن گم کرده اند... اما.... می خواهند آدم کوچولو باقی بمانند...

*مرسی دوستان، رفیقانم....

آن سوی دیوار جاده ای است، حتی اگر شب باشد

2010-07-17T18:49:00.001+04:30

وقتی راه می روم استخوان کتفم صدا می دهد. می نشینم روی پله های جلوی در، دستم را زیر چانه ام می گذارم و آسمان را تماشا می کنم. آسمان پاییز. هوا گرگ و میش است. شهر هنوز در دامان رشته کوه خشن و جوان البرز خواب است. از آن طرف اتوبان، از پادگان که با درختان سیخ و لخت سپیدار محاصره شده صدای طبل نظامی می آید. آسمان رنگ عوض می کند. اول سفیدآبی، بعد سبز می شود. چشمانم کم کم تار می شود. کابوس بیداری می بینم در بیداری. افق نارنجی می شود و کوه کم کم ابهتش را از دست می دهد. زندگی در ساختمان های زشت و توسی به جریان می افتد. باید گریخت. وقتش همین حالاست. قبل از اینکه افق را خون خورشید بگیرد. باید گریخت، قبل از اینکه چشمان تارم زهرشان را بریزند. سرگردان می گردم، راه چاره نیست. صدای پرنده ها بلند شده. می خواهم خورشید طلوع نکند. خورشید را نمی شود با زنجیر بست؟ نه...نباید شانه خالی کرد. راکد نه...باید ماند....آسمان قرمز می شود.

خورشید در پاییز دیر طلوع می کند...

تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد؟

2010-07-14T00:23:00.006+04:30

پدر لبخند میزند 9 شب است کار و کار و کار....

مادر اخم می کند شب که می خواهد بخوابد مرا می بوسد کار و کار و کار...

پدر ملتهب، عصبی، اخم کرده، بی عدالتی، کجاست عدالت؟

مادر اشک هایش را پنهان می کند عدالت را سال هاست که از یاد برده...

پدر روی مبل دراز کشیده، چشمانش را بسته، گاهی اخم می کند بعد دوباره اخم ها باز می شوند دوباره اخم، انگار درد می کشد، زجر می کشد....

مادر بد اخلاق، هر چه می گویم فریاد می زند، رنج می برد....

دعوا

برو نرو برو نرو نرو نرو

پدر به هیچ یک ازآرزو هایش دست نیافته آن ها را در صندوقچه ی ذهنش پنهان کرده و در خیالاتش ما را می بیند که در صندوقچه را باز می کنیم...

مادر همیشه غم هایش را خورده هیچ نگفته با همه چیز ساخته و از آرزوهایش گذشته بلکه ما روزی به آن ها برسیم....

پدر و مادرهمیشه مثل مجرمان زندگی کرده اند به جرم اینکه فرق دارند، عقاید خودشان را دارند، می خواهند خودشان باشند، دزد نیستند جرم هایشان زیاددند جرمشان بی گناهی است

و مجازاتشان تنهایی

*با این حال دست از مبارزه برنداشتند و هم چنان ادامه می دهند با اینکه روزها رویشان خط می اندازند با گذرشان خط ها را عمیق تر می کنند زخم هایی که چرکین می شوند، بوی تعفن می گیرند و مرحم ندارند....

پدر شکست نخورده مادرهم، فرزندانشان ( من نه آن دوتای دیگر) پاسخ زحمت هایشان را داده اند....

می خواستند دنیا را عوض کنند می خواستند همه شاد باشند برابر باشند مهربان باشند همه خوشبخت باشند....

می خواستند فرزندی داشته باشند مبارز، قهرمان، کسی که همان کارها را بکند.

فرزندشان من شدم...

لبخند کاغذیم انگار زجرشان می دهد و چشم هایم، نگاهم روحشان را خراش می دهد...

ای جنگل ای پیوسته پاییز!

ای آتش خیس!

ای سرخ و زرد ای شعله ی سرد!

ای در گلوی مهر و مه فریاد خورشید!

تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد؟

ای جنگل، ای پیر!

بالنده افتاده آزاد زمین گیر

خون می چکد اینجا هنوز از زخم دیرین تبر ها

ای جنگل! اینجا سینه ی من چون تو زخمی است

اینجا دمادم دارکوبی بر درخت پیر می کوبد

دمادم....

sympathy is what we need my friends

2010-07-12T21:42:00.001+04:30

Now when you climb into your bed tonight
And when you lock and bolt the door
Just think about those out in the cold and dark
'cause there's not enough love to go 'round
No there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends
And sympathy is what we need
And sympathy is what we need my friends
'cause there's not enough love to go 'round
No there's not enough love to go 'round

Now half the world hates the other half
And half the world has all the food
And half the world lies down and quietly starves
'cause there's not enough love to go 'round
No there's not enough love to go 'round
No there's not enough love to go 'round
No there's not enough love to go 'round

And sympathy is what we need my friends
And sympathy is what we need
And sympathy is what we need my friends
'cause there's not enough love to go 'round
No there's not enough love
No there's not enough love to go 'round

انسانیت سوخته

2010-07-06T22:20:00.000+04:30

انگشتان ویکتور خرد می شوند و او می خواند. برای انسانیت از دست رفته ای که چون گوشت تنش تیر باران شد و من بوی گوشت سوخته از دماغم بیرون نمی رود.

تهران ویتنام می شود و جلوی مجلس صحنه ی اعتراض و خوسوزی مردی که می خواهد انسانیت را پس بگیرد.

نسل سوم کودکان ناقص الخلقه به دنیای وحشیگران پا می گذارند و ما در میدان جمع می شویم

و برای انسانیت از دست فته مان می خوانیم....

اما....اما این کلمه دیگر برایم معنایی ندارد. مفهومی است انتزاعی که فقط در افسانه ها پیدا می شود....

من بوی گوشت سوخته از دماغم بیرون نمی رود...

حکایت آب پرتقال داغ و پوتین نوستالژیکی که من هنوزم می پوشم

2010-07-04T23:46:00.005+04:30

آب پرتقالش گرم است اما من نصفش را سر می کشم ، شاید کمی از عطشم کم شود. فرقی نمی کند. دلم می خواهد ته آب پرتقالم را بریزم تو صورت مغازه دار که می گوید خنک است! تگری! آفتاب داغ است و روسری دور گردنم پیچیده، خفه ام می کند. به اتوبوس نرسیدم و حالا توی این آفتاب داغ باید در ایستگاه بایستم و با گوشی و کیف ناراحت و جیب و آستین های مانتو ام ور بروم بلکه زمان زودتر بگذرد. از آسفالت خیابان گرما بیرون می زند. چند تا پیرمرد نشسته اند روی صندلی های ایستگاه و بحث می کنند.

_ شاه مرد بود آقا! مرد!

همان بحث همیشگیشان و حرف های تکراری. انگار همه ی مردها به یک سنی که می رسند به همین نتیجه می رسند، "شاه مرد بود..." !

ناگهان صدای چرخ ماشینی به گوش می رسد که محکم ترمز کرده و لاستیکش به آسفالت خیابان کشیده می شود. جلوتر را نگاه می کنم و می بینم که یک پژو 206 نقره ایست که ترمز کرده و حالا راننده اش دارد از ماشین پیاده می شود که با یک راننده تاکسی گلاویز شود. به نظر می رسد راننده تاکسی بد جایی برای مسافر سوار کردن ایستاده بوده و حالا یک ون هم از راه می رسد و پشت 206 یک بند بوق می زند. راننده ی 206 بی خیال می شود، سوار می شود و می رود. همه چیز به خیر و خوشی تمام می شود و من نفس عمیقی از سر راحتی خیال می کشم.

اتوبوس دارآباد می آید و می رود. حیف که من می خواهم بروم مینی سیتی. 20 دقیقه می گذرد و عرق از بند بند وجودم سرازیر است. آسفالت انگار از شدت گرما نرم شده و مردم همه کلافه اند. راه می روند و زیر لب غرغر می کنند.

بالاخره شانس به ما رو می کند و از آن دورها صدای گوشنوازی می آید و کم کم اتوبوسی که در آن لحظه رنگ زردش از هر رنگی برایم قشنگ تر است دیده می شود. اتوبوس جلوی ایستگاه می ایستد. تقریبا پر است. مردم مثل قحطی زده گانی( یا قحطی زدگانی؟) که پس از ماه ها غذایی یافته باشند حمله ور می شوند و تا می توانند مسافران توی اتوبوس را فشار می دهند بلکه جا شوند. من هم گوشه ای نزدیک در می ایستم تا اگر فرصتی پیش آمد سریع توی اتوبوس بپرم. تجربه به من ثابت کرده که همیشه تعداد خانم ها در اتوبوس بیشتر از مردهاست و بارها با دو چشم نیمه کور خود دیده ام که زن ها در قسمت مردانه می ایستند یا حتی روی صندلی های خالی قسمت مردانه می نشینند. امروز و در این ساعت هم تعداد خانم ها بیشتر است و جا نیست. طبق همان تجربه ها وارد قسمت مردانه می شوم. در بسته می شود و یک نفر لای در می ماند. فشرده تر می شویم تا مرد بیچاره هم سوار شود.

در قسمت زنانه یک نفر زیر گوش بغلیش می گوید: اون دختره وایساده تو قسمت مردونه! و آرام می خندد. من از بالای عینک توی چشمانش زل می زنم تا از رو می رود. سمت راستم مردی شهرستانی با یک ساک بزرگ جلوی پاهایش، ایستاده و دست چپم یک سرباز وظیفه ی لاغر مردنی که صورتش از گرما سرخ شده و کلافه است. مرد شهرستانی هی خودش را جمع تر می کند و بیشتر در گوشه ی اتوبوس فرو می رود و زیر چشمی به من نگاه می کند. دستم را به یکی از میله ها که خالی تر است می گیرم و متوجه می شوم که همه ی زن های قسمت زنانه به من زل زده اند. به همه شان اخم می کنم و رویم را بر می گردانم، از پنجره بیرون را نگاه می کنم. با خود فکر می کنم در این حالت اگر راننده یک ترمز محکم بکند یا بپیچد و من تعادلم را از دست بدهم این ها چه فکر ها که نمی کنند و چه حرف ها که نمی زنند! کاش لباس مدرسه تنم بود. خوب شد تیپم ضایع تر از آنست که فکر کنند از آن دختر های خرابم!

روبه رویم در قسمت زنانه زنی چادری چنان به گل و گردنم نگاه می کند که احساس می کنم دارد بهم تجاوز می کند. شالم را می کشم جلو و محکم تر دور گردنم می پیچم. مرد ها، غیر از همان مرد شهرستانی بیچاره که هی خودش را جمع تر می کند و سبیلش را می جود، هیچ واکنشی نشان نمی دهند.

از چند ایستگاه می گذریم و مسافر ها کمتر می شوند. خم می شوم و از زیر میله توی قسمت زنانه می روم. زن ها انگار که خیالشان راحت شده باشد، سرشان را توی کار خودشان می کنند و کمتر نگاهم می کنند.

سه چهار صندلی در قسمت مردانه خالی می شود. ایستگاه بعد دو زن چادری سوار می شوند. یکیشان به قسمت مردانه می رود و روی یکی از صندلی ها می نشیند و دیگری به دنبالش همان کار را می کند. زن ها به آن دو زل نمی زنند. باز هم به من نگاه می کنند و این بار یک لبخند احمقانه هم چاشنی نگاه هایشان می کنند.

پ.ن: من با چادری بودن این خانم ها اصلا کاری ندارم و منظوری هم ندارم. فقط اونچه که بوده رو نوشتم.

؟

2010-07-03T17:15:00.004+04:30

از آمدن و رفتن ما سودی کو؟

وز تار وجود عمر ما پودی کو؟

در چنبر چرخ جان چندین پاکان،

می سوزد و خاک می شود، دودی کو؟

"خیام"

هذیان

2010-07-03T10:58:00.001+04:30

صدایش می پیچد. غرغر های همیشگی. این "هر بار" می چرخد و می چرخد. اصلا از چرخش بدم می آید. از بیرون صدای جوشکاری می آید و من چشم هایش یادم نمی رود. جای دندان هم هست. همان که قرار بود تسکینی باشد برای آنچه که شاید نمی دانم. اخم ها هم کار خودشان را کردند، فهمیدم. تکرار نخواهد شد رییس.

برای آنکه دوستش دارم، شقایقم، رفیقم، فرزندم، همه چیزم

2010-06-30T23:36:00.001+04:30

می دونی رفیق؟ من یه آدم مزخرفم که خیلی از اوقات نمی فهمم که....بی خیال

دستش که دستم را گرفت گرم بود

لبخند همیشگی اش _ زهرخندش_ از ته قلب بود

روزی که نفرت را دید غم داشت

پذیرفتن زشتی ها برای زیبایی رنج داشت

پیدا کردن معنای دوست داشتن سخت بود

رفتن راه دراز و بی برگشت سخت بود

دیدن غم در چشمان رفیق کفترباز هم سخت است

صاف بودن هم درد دارد

تنها ماندن گاهی زجر دارد

گم شدن کمی لذت دارد

قلب پاک داشتن هم درد دارد

غم را پنهان کردن انگار دیگر کاری ندارد

چشمانش اما با من حرف دارد

عادت نکردن رنج دارد

....

اما وجودش کیف دارد

زنده بودنش کیف دارد

....

این همه خوب بودن چی؟ سخت است ؟

درد دارد؟ رنج دارد؟ غم دارد؟

شاید هم کیف دارد....

* مدت هاست که قدم در راه گذاشتی، خیلی قبل تر از وقتی که من بهت بگم، خیلی قبل تر از وقتی که من بخوام .

من بالاخره پیدات کردم.پیدا کردم اون کسی رو که می خواستم. امیدوارم هرگز دوباره گمت نکنم. باش، همیشه باش، همیشه

* ببخش من رو

* نتونستم تا یازدهم طاقت بیارم

* تولدت مبارک

انگار این بحث هرگز تمومی نداره

2010-06-30T20:53:00.000+04:30

اون نصفه ای که جا مونده بود.

آخه آقا ! خانم ! من چه کنم ؟!

_ توی ایران رشته های انسانی و علوم پایه بازار کار ندارن

_ دفتر انتخاب رشته ات هنوز بازه

_ این رشته ها رو تو ایران خوب درس نمی دن

_ می خوای این رشته رو بخونی که چی بشه؟

_ زود تر باید مشخص کنی

_ هر رشته ای دوست داری برو

_ از الان باید شروع کنی

_ تو مگه نمی خوای بعدا زندگی کنی پول در بیاری؟

_ خارج بیشتر به این رشته ها اهمیت می دن

_ اصلا به دانشگاه چه نیازی هست؟

_ پولش ؟

_ هر چی که دلت می گه

_ وطنت؟

_ دلتو بی خیال پس فردا دیگه ما نیستیم خرجتو بدیم

_ چه رشته یی می خوای بخونی؟؟؟

_ خود دانی

_...

اخم

سکوت

گاهی تحقیر...

سردرگمی

زندگی منه...

دیالوگ های طرف مقابل من_ یک آدم ثابت_ فقط در یک بحث!

خیال خوبی ها

2010-06-23T17:18:00.000+04:30

کیست که بتواند آتش بر کف دست نهد

و با یاد کوه های پر برف قفقاز خود را سرگرم کند؟

یا تیغ تیز گرسنگی را با یاد سفره های رنگارنگ کند کند؟

یا برهنه برف دی ماه فرو غلتد و به آفتاب تموز بیندیشد...؟!

نه، هیچ کس! هرگز هیچ کس چنین خطری را به چنان خاطره ای تاب نیاورد

از آنکه خیال خوبی ها درمان بدی ها نیست

بلکه صد چندان بر زشتی ان ها می افزاید.

* نوشته از من نیستا!!!

زنده ای؟!

2010-06-21T16:22:00.000+04:30

بوی خون می آید. لاشه ها روی زمین پراکنده اند. آفتاب داغ است و پوست را می سوزاند. فقط جای لاشخورها و کرکس ها خالیست. لنگ لنگان با زانوان زخمی می رود. می رود که اینجا نباشد. می رود که حاصل بی ارادگی و نا امید بودنش را نبیند.

زیر لب با خود زمزمه می کند: با خودت و بقیه چه کار کردی؟

سقف آن کتاب فروشی که کتاب های دست دوم می فروخت شکافته شده و کتاب ها مثل همان لاشه ها زیر خاک و سنگ و ترکش مدفون شده اند.

_ چرا اون کتابه رو واسه آ. نخریدی؟

همچنان می گوید و می لنگد. به سبک و شیوه ی خودش می گرید. قهقهه می زند و اشک می ریزد. از خنده به خودش می پیچد و اشک شور توی دهانش می رود.

_ دیدی تموم شد؟ همین؟ همین رو می خواستی ؟ حالا تموم شدنش رو ببین...

اطرافش را نگاه نمی کند. نمی خواهد جنازه ها را ببیند. جنازه های تازه. هنوز بوی تعفن نمی دهند. دیگر نمی خندد. سرش را هم بلند نمی کند. شهر انگار خالیست. گویی جز او زنده ای در شهر نیست، البته اگر بتوان او را زنده خواند.

_ شاید اینجا یه جوونه پیدا بشه.

هر چه می رود به ته خیابان نمی رسد. ته خیابان سربازها و مزدورها ایستاده اند.

_ همه رو به باد دادی، همه ی امید ها رو...

خم می شود و از روی زمین سنگی بر می دارد. سنگ را بالا می برد و می خواهد آن را به سوی سرباز ها پرتاب کند.

فریاد می زند: جوونه خود تویی، دوباره زنده شون کن!

اما سنگ را پرتاب نمی کند.آن را روی زمین می اندازد و لنگ لنگان به راهش ادامه می دهد. حتی سرش را هم بلند نمی کند.

2010-06-21T13:06:00.001+04:30

احساس درد می کنی توی سرت و لثه هایت. شقیقه هایت... وسط پیشانیت ترک می خورد و می شکافد، مثل ظرف آبی که توی فریزر یخ زده و ترکیده باشد. شاید مغزت بیرون بزند و خون روی صورتت جاری شود. نمی دانم چقدر طول می کشد که بمیری ولی زود تمام می شود. بعد همه ی درد هایت تمام می شوند.............همه چیز تمام می شود.

ما مثل آن ها نیستیم

2010-06-12T21:20:00.000+04:30

www.boligan.com

2010-06-10T16:10:00.000+04:30

همراه شو....

مرگ دیگر یا مرگ در میدان

2010-06-10T16:09:00.001+04:30

مرگ در هر حالتي تلخ است
اما من
دوست تر دارم كه چون از ره در آيد مرگ
درشبي آرام چون شمعي شوم خاموش
ليك مرگ ديگري هم هست
دردناك اما شگرف و سركش و مغرور
مرگ مردان، مرگ در ميدان
با تپيدن هاي طبل و شيون شيپور
با صفير تير و برق تشنه شمشير
غرقه در خون پيكري افتاده در زير سم اسبان
وه چه شيرين است
رنج بردن
پافشردن
در ره يك ‌آرزو مردانه مردن
وندر اميد بزرگ خويش
با سرود زندگي بر لب
جان سپردن
آه اگر بايد
زندگاني را به خون خويش رنگ آرزو بخشيد
و به خون خويش نقش صورت دلخواه زد بر پرده اميد
من به جان و دل پذيرا ميشوم اين مرگ خونين را

"سایه"

سالی که گذشت

2010-06-09T13:58:00.001+04:30

نگاه های چپ چپ ناظم، با دستبند سر امتحان ها می رویم

نگاه های فلج کننده ی ناظم کل، پوستر پخش می کنیم

خشم و دیوانگی وقتی تا صبح پای شبکه های اجنبی می نشینیم و 68 درصد در مغزمان می چرخد و می چرخد و می چرخد....

شور و شادی ، میدان انقلاب تا آزادی پر می شود از مردمی که حق شان را می خواهند

اشک، دیروز هشت نفر از بین ما رفته اند

لبخند ما و اخم معلم پرورشی، نام موسوی را با رنگ سبز در تمام آرای انتخابات شورای مدرسه می بینیم

نگاه های ناباورانه ی ناظم، می گویم حاضرم در تظاهرات بمیرم

عشق به اینکه مثل ندا و سهراب اسطوره شویم

دلهره و نگرانی،تلفن ها بی جواب می مانند، آیا دوستم جزء آن چهار نفر بوده؟

ترس و شادی، میان جمعیت گم و فشرده می شویم

نگرانی، پدر و برادر هنوز برنگشته اند

چشمانمان برق می زند، بیرون سالن امتحانات بچه ها شعار می دهند

سرور و شادی بی منتها، در راهرو مدرسه دست هم را می گیریم ، یکی فریاد می زند "یا حسین" و ما پاسخ می دهیم

سکون و بی حالی و بد حالی، همه چیز آرام می شود

امید دوباره، 22 خرداد نزدیک است

و ترس، نکند این بار انسانیتمان از دست برود....

Joan baez می خواند ما پیروز می شیم....

انگار نمی شه تو این وبلاگ لعنتی ننوشت!!

2010-06-09T13:27:00.000+04:30

با تشکر از شما دوستان ارجمند، ارزشمند، فرزانه و فرهیخته و ... بابت الطاف و عنایات عدیده ای که در نظرات پست قبلی به این بنده ی حقیر داشتید! من برگشتم چون دیدم اکنون که این روز بزرگ نزدیک است نمی توان ننوشت و با شما دوستان فرهیخته همراه نبود.

مسئله ی دیگر اینکه این موضوع خداحافظی برمی گردد به یک موج روحی و روانی.از شما چه پنهان من مدتی در یکی از پارک های محل با عنوان دیوانه ی زنجیری با زنجیر به یکی از درخت ها بسته شده بودم و با تابلو های هشدار دهنده با مضمون"خطر! خطر! از هرگونه نزدیکی به این فرد خودداری فرمایید" دوره شده بودم.

امروزه هم اگر متوجه رفتار غیر طبیعی و غیر عادی در اینجانب شدید فورا به مناطق امن و پناهگاه های زلزله مراجعه کرده و جهت حفظ جان و سلامتی از هرگونه نزدیکی به اینجانب، نگاه کردن ، حرف زدن با اینجانب و .... خودداری فرمایید.

پس این رفتار های غیر طبیعی غیر عادی و گاهی اوقات مسخره، احمقانه، کودکانه و... را به پای چیز هایی که گفتم بگذارید!

با تشکر

مقام معظم مدیریت وبلاگ

2010-06-03T22:15:00.001+04:30

می خوام در اینجا رو تخته کنم فعلا...

خدافظ

2010-06-03T21:27:00.000+04:30

رفیق دستت را به من بده، برخیز

برخیز، بیندیش

برخیز و ببین خونی را که بر آسفالت داغ می رود

اشک را ببین

مرگ را ببین

ابن همه دروغ را ببین

ببین تاریخ تکرار می شود

بجنگ که تکرار نشود

برخیز و دستت را به نشانه ی پیروزی بالا ببر

و فریاد کن

مثل من که از گلویم خون می آید فریاد کن

برخیز و ببین که چشمانم برق نمی زنند

نگذار تاریک بماند

دستت را بده رفیق

برخیز، فریاد کن

برخیز....

*این سال عجیب چه عجیب زود گذشت، عجیب...

2010-05-26T18:58:00.000+04:30

تو چته کیان؟ هیچ می دونی مشکلت چیه؟ این پریشونی لعنتیت واقعیه یا همش تظاهره؟ از تو داری می ترکی یا از بیرون له می شی؟ یه ذره مغز،حتی اندازه ی مغز یه غورباقه تو کله ات مونده؟ کی تموم می شه این سر در گمی های مسخره و احمقانه ات؟ تو کی می خوای به خودت بیای؟ کی ؟ شایدم اومدی و من نمی دونم...شاید این خودتی و من نمی دونم...ولی جدا اینا تظاهرن یا این خودتی، خود خودت؟ فکر کردی چی هستی؟!! خودتو غرق کردی تو یه سری افکار احمقانه و پوچ و دیگه هیچ راه فراری برای خودت نذاشتی.نمی دونم، نمی دونم. شاید داری دیوونه می شی.من نمی دونم چته. من هیچی نمی دونم. تو خودت می دونی؟ فقط تمومش کن. زود تر، زود تر، زود تر............

2010-05-26T17:03:00.000+04:30

چاوشی

به‌سان رهنورداني كه در افسانه‌ها گويند،
گرفته كولبارِ زادِ ره بر دوش،
فشرده چوبدست خيزران در مشت،
گهي پرگوي و گه خاموش،
در آن مهگون فضاي خلوت افسانگيشان راه مي‌پويند، ما هم راه خود را مي‌كنيم آغاز.

سه ره پيداست.
نوشته بر سر هريك به سنگ اندر،
حديثي كه‌ش نمي‌خواني بر آن ديگر.
نخستين: راه نوش و راحت و شادي.
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادي.
دو ديگر: راهِ نيمش ننگ، نيمش نام،
اگر سر بر كني غوغا، وگر سر دركشي آرام.
سه ديگر: راه بي‌برگشت، بي‌فرجام.

من اينجا بس دلم تنگ است.
و هر سازي كه مي‌بينم بدآهنگ است.
بيا ره توشه برداريم،
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم؛
ببينيم آسمانِ «هر كجا» آيا همين رنگ است؟

تو داني كاين سفر هرگز به‌سوي آسمانها نيست.
سوي بهرام، اين جاويدِ خون‌آشام،
سوي ناهيد، اين بدبيوه گرگِ قحبة بي‌غم،
كه مي‌زد جام شومش را به جام حافظ و خيام؛
و مي‌رقصيد دست‌افشان و پاكوبان به‌سان دختر كولي،
و اكنون مي‌زند با ساغر مك‌نيس يا نيما
و فردا نيز خواهد زد به جام هركه بعد از ما؛
سوي اينها و آنها نيست.
به سوي پهندشتِ بي‌خداوندي‌ست،
كه با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پرپر به خاك افتند.

بهل كاين آسمان پاك،
چراگاه كساني چون مسيح و ديگران باشد:
كه زشتاني چو من هرگز ندانند و ندانستند كآن خوبان
پدرْشان كيست؟
و يا سود و ثمرْشان چيست؟

بيا ره توشه برداريم.
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم.
به‌سوي سرزمينهايي كه ديدارش،
به‌سان شعله‌ي آتش،
دواند در رگم خونِ نشيطِ زنده‌ي بيدار.
نه اين خوني كه دارم؛ پير و سرد و تيره و بيمار.
چو كرم نيمه‌جاني بي‌سر و بي‌دم
كه از دهليزِ نقب‌آسايِ زهراندود رگهايم
كشاند خويشتن را، همچو مستان دست بر ديوار،
به سوي قلب من، اين غرفة با پرده‌هاي تار.
و مي‌پرسد صدايش ناله‌اي بي‌نور:

- «كسي اينجاست؟
هلا! من با شمايم، هاي! . . . مي‌پرسم كسي اينجاست؟
كسي اينجا پيام آورد؟
نگاهي، يا كه لبخندي؟
فشارِ گرم دستِ دوست‌مانندي؟»
و مي‌بيند صدايي نيست، نور آشنايي نيست، حتي از نگاه مرده‌اي هم ردپايي نيست.

صدايي نيست الاّ پت پتِ رنجور شمعي در جوار مرگ.
ملول و با سحر نزديك و دستش گرم كار مرگ،
وز آن‌سو مي‌رود بيرون، به‌سوي غرفه‌اي ديگر،
به امّيدي كه نوشد از هواي تازه‌ي آزاد،
ولي آنجا حديث بنگ و افيون است – از اعطاي درويشي كه مي‌خواند:
«جهان پير است و بي‌بنياد، ازين فرهادكش فرياد…»

وز آنجا مي‌رود بيرون، به‌سوي جمله ساحل‌ها.
پس از گشتي كسالت‌بار،
بدان‌سان - باز مي‌پرسد – سر اندر غرفه‌ي با پرده‌هاي تار:
- «كسي اينجاست؟»
و مي‌بيند همان شمع و همان نجواست.
كه مي‌گويد بمان اينجا؟
كه پرسي همچو آن پير به‌دردآلوده‌ي مهجور:
خدايا «به كجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژنده‌ي خود را؟»

بيا ره توشه برداريم.
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم.
كجا؟ هرجا كه پيش آيد.
بدانجايي كه مي‌گويند خورشيدِ غروب ما،
زند بر پرده‌ي شبگيرشان تصوير.
بدان دستش گرفته رايتي زربفت و گويد: زود.
وزين دستش فتاده مشعلي خاموش و نالد: دير.

كجا؟ هرجا كه پيش آيد.
به آنجايي كه مي‌گويند
چو گل روييده شهري روشن از درياي تردامان،
و در آن چشمه‌هايي هست،
كه دايم رويد و رويد گل و برگ بلورين‌بال شعر از آن.
و مي‌نوشد از آن مردي كه مي‌گويد:
«چرا بر خويشتن هموار بايد كرد رنج آبياري كردن باغي
كزآن گل كاغذين رويد؟»

به آنجايي كه مي‌گويند روزي دختري بوده‌ست
كه مرگش نيز (چون مرگ تاراس بولبا
نه چون مرگ من و تو) مرگ پاك ديگري بوده‌ست،
كجا؟ هرجا كه اينجا نيست.
من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم.
ز سيلي‌زن، ز سيلي‌خور،
وزين تصويرِ بر ديوار ترسانم.
درين تصوير،
عُمر باسوط بي‌رحم خشايرشا،
زند ديوانه‌وار، امّا نه بر دريا؛
به گرده‌ي من، به رگهاي فسرده‌ي من،
به زنده‌ي تو، به مرده‌ي من.

بيا تا راه بسپاريم.
به‌سوي سبزه‌زاراني كه نه كس كِشته نِدْروده
به‌سوي سرزمينهايي كه در آن هرچه بيني بكر و دوشيزه‌ست
و نقش رنگ و رويش هم بدين‌سان از ازل بوده،
كه چونين پاك و پاكيزه‌ست.

به سوي آفتاب شاد صحرايي،
كه نگذارد تهي از خون گرم خويشتن جايي.
و ما بر بيكران سبز و مخمل‌گونة دريا،
مي‌اندازيم زورقهاي خود را چون كُلِ بادام.
و مرغان سپيدِ بادبانها را مي‌آموزيم،
كه باد شرطه را آغوش بگشايند،
و مي‌رانيم گاهي تند، گاه آرام.

بيا اي خسته‌خاطر دوست! اي مانند من دلكنده و غمگين!
من اينجا بس دلم تنگ است.
بيا ره توشه برداريم،
قدم در راه بي‌فرجام بگذاريم . . .

" مهدی اخوان ثالث"

تولد

2010-05-21T23:42:00.000+04:30

خرداد آغاز می شود و اولین روز این ماه خونین تولد من است.

تولدم را با دستبندم و اندک امیدی که هنوز باقی مانده_ امید آزادی_جشن می گیرم....

*من بلد نیستم از خانواده، دوستان، معلمان، معاونان، مشاوران و .....بابت تمام کارهایی که 4 شنبه و قبل از اون کردند تشکر کنم.فقط بگم که این خوشحال کننده ترین تولد عمرم بود!

*دلیلش رو نمی گم....

مرثیه ی جنگل

2010-05-18T19:09:00.000+04:30

می دونم خیلی طولانیه ولی گذاشتم دیگه!

امشب همه ی غم های عالم را خبر کن!

بنشین و با من گریه سر کن

گریه سر کن!

ای جنگل، ای انبوه اندوهان دیرین

ای چون دل من، ای خموش گریه آگین

سر در گریبان، در پس زانو نشسته

ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

در پرده ی اشک پنهان، کرده بالین!

ای جنگل ای داد!

از آشیانت بوی خون می آورد باد

بر بال سرخ کشکرک پیغام شومی است

آنجا چه آمد بر سر آن سرو آزاد!

ای جنگل ای شب!

ای بی ستاره!

خورشید تاریک!

اشک سیاه کهکشان های گسسته!

آیینه ی دیرینه ی زنگار بسته!

دیدی چراغی را که در چشمت شکستند؟

ای جنگل ای غم!

چنگ هزار آوای باران های ماتم!
در سایه افکند کدامین ناربن ریخت

خون از گلوی مرغ عاشق؟
مرغی که می خواند

مرغی که با آوازش در کنج قفس پرواز می کرد

مرغی که می خواست

پرواز باشد...

ای جنگل ای حیف!

همسایه ی شب های تلخ نا مرادی!
در آستان سبز فروردین دریغا

آن غنچه های سرخ را بر باد دادی!

ای جنگل ای پیوسته پاییز!
ای آتش خیس!

ای سرخ زرد،ای شعله ی سرد!
ای در گلوی ابر و مه فریاد خورشید!
تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد؟

ای جنگل ای در خود نشسته!

پیچیده با خاموشی سبز

خوابیده با رویای رنگین بهار نغمه پرداز

زین پیله کی آن نازنین پروانه خواهد کرد پرواز؟

ای جنگل ای همراز ک.چک خان سردار!

هم عهد سرهای بریده!

پر کرده دامن

از میوه های کال چیده!
کی می نشیند درد شیرین رسیدن

در شیر پستان های سبزت؟

ای جنگل ای خشم!

ای شعله ور چون آذرخش پیرهن چاک!
با من بگو سرگذشت آن سپیدار

آن سهمگین پیکر،که فریاد تندر

چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک!

ای جنگل ای پیر!
بالنده ی افتاده،آزاد زمین گیر!

خون می چکد اینجا هنوز از زخم دیرین تبر ها

ای جنگل!اینجا سینه ی من چون تو زخمی است

اینجا دمادم دارکوبی بر درخت پیر می کوبد

دمادم.

"سایه"

2010-05-17T19:07:00.000+04:30

2010-05-17T12:46:00.000+04:30

مثل اینکه بخوام بپرم تو استخر آب یخ یا بخوام از بالای دیواری یپرم پایین که احتمال مرگش بیشتر از 50 درصده.نه،خیلی بدتر...
زانو هام می لرزه و مغزم هنگ می کنه و قدرت تصمیم گیری ندارم...

من نمی تونم نصف وجودم رو خفه کنم و بهش بگم گم شو دیگه صداتو نشنوم!!

حالا کدوم یکی رو خفه کنم و دفنش کنم توی یکی از سوراخ های ذهنم که تو هر یک شکست زندگیم یادش بیفتم و بگم اگه...
.....

هوا را از من بگیر،ادبیات را نه!

2010-05-15T21:32:00.000+04:30

با دنبال کردن اخبار در می یابم که اگر همین طور ادامه دهیم به زودی در اثر گرم شدن کره ی زمین و آب شدن یخ های قطبی، زیر متر ها آب غرق می شویم.در این بین علوم فیزیک و ...نجات دهنده ی ماهستند و تنها در این مورد نیست که دست به دامان فیزیک و ریاضی و غیره می شویم بلکه فیزیک و ریاضی در تمام زندگی ما رخنه کرده اند و تمام آسایش زندگی ما را این علوم به ارمغان می آورند.این مسئله باعث می شود که خیلی از مردم به این فکر بیفتند که در این صورت ادبیات و اسطوره و تاریخ و ...چه دردی را دوا می کنند؟چرا بعضی ها وقت با ارزش خود را صرف تحصیل این علوم می کنند؟ جواب دادن به این سوال کار دشواری است که از عهده ی من بر نمی آید ،اما در حد خودم و به عنوان کسی که نیاز به ادبیات برایش با نیاز به آب و هوا برابری می کند،سعی می کنم به این پرسش پاسخ بدهم. شاید فقط برای تسکین خودم!

تعریف من از ادبیات

من به هر نوشته ای و به قول نادان کل هر سخنی که در آن نویسنده با هنرمندی عقاید، تفکرات و تخیلاتش را بیان کند، به طوری که در خواننده یا شنونده تاثیر بگذارد و تغییر ایجاد کند،نوشته یا سخن ادبی می گویم.

من به عنوان یک انسان علاوه بر این که به دنبال آسایش و رفاه هستم و برای زنده ماندن نیاز به آب و غذا و انرژی و تکنولوژی و...دارم،نیازمندم که در آزادی زندگی کنم.نیاز به حس هم دردی، تایید و تحسین شدن،بیان اندیشه و اعتقادات و حق اعتراض و تغییر دارم.

من نیاز دارم گاهی اوقات کوله بارم را ببندم و فرار کنم به دنیایی که در آن می توانم آن طور که می خواهم زندگی کنم نه آن طور که زندگی می کنم.

من اگر برای اینکه غرق نشوم از تکنولوژی و جغرافی استفاده می کنم،وقتی به یک نظام دیکتاتوی بر می خورم دست به دامان شعر و کلیپ و نامه ی سر گشاده و نوشته های طنز و کاریکاتور و ...می شوم.

همان قدر که آب شدن یخچال های قطبی بر زندگی من تاثیر می گذارد،جنگ و نظام دیکتاتوری و اختناق نیز بر زندگی من تاثیر می گذارد.

من می توانم با یک شعر، یک نوشته انقلاب کنم،می توانم بسازم، اندیشه هایم را بیان کنم و گاهی اوقات دیگران را باخود همراه کنم.من برای مبارزه با جنگ، برای تسکین دادن زخم هایم، برای جلوگیری از دیوانه شدنم، برای اینکه بتوانم به زیستن بین انسان هایی که سعی دارند افکار ابلهانه شان را به مغز من تزریق کنند ادامه دهم،از ادبیات و هنر استفاده می کنم و برای اینکه در اثر سوراخ شدن لایه ی اوزون به انواع و اقسام بیماری ها و سرطان دچار نشوم به علم فیزیک و ریاضی و پزشکی رو می آورم.

اگر من سعی کنم با نوشتن یا کشیدن، نیاز های روحی و انسانیم را بر طرف کنم و در این امر موفق باشم شاید بتوانم شنونده، بیننده یا خواننده ام را با خود همرا ه کنم و نیاز های او را نیز بر طرف کنم.

من از همه ی این حرف ها نتیجه می گیرم که به ادبیات به عنوان وسیله یی برای تامین نیاز هایم احتیاج دارم.شاید اشتباه می کنم اما در هر صورت من با ادبیات زنده ام!!!

پی نوشت: با تشکر از آبرنگ،نادان کل و خانم مینایی!!

گروه 1+15 در تهران

باران

2010-04-21T20:44:00.000+04:30

زیر باران رفتم.دویدم، چرخیدم، پریدم و وقتی که دیگر از پشت عینک باران خورده ام چیزی نمی دیدم زیر درخت بیدی نشستم که گیس های سبزش را به باد داده بود.

آن دورتر کلاغی بر زمین فرود آمد و شروع به خوردن تکه نان باران خورده ای کرد.دلم به حالش سوخت.خیس بود و گرسنه به نظر می آمد.

با کوچک ترین نسیم شروع به لرزیدن کردم.جوانی با سه تاری آمد و کنار من زیر بید سبز نشست.احساس کردم از نظرش اصلا وجود ندارم. شروع به نواختن کرد.صدا از درون وجودش شعله می کشید و به دستانش که بر سیم ها زخمه می زدند می رسید.با تمام وجودش می نواخت و من متحیر به او خیره شده بودم و قلبم تند می زد.سرما از یادم رفته بود.انگار قلبم را با چاقو پاره پاره می کردند.

چند دقیقه بعد وقتی باران بند آمد بلند شد و رفت.

و من انگار که از یک خواب بیدار شده باشم، باورم نمی شد که این انسان واقعی بود .

روز بعد که باران آمد زیر باران رفتم.نه پریدم، نه دویدم. فقط دلم می خواست جرئتش را می داشتم که مثل او وجودم را به تمامی کف دستم بگذارم و بگویم این منم، من!!

قلعه رود خان

2010-03-30T18:29:00.000+04:30

2010-03-30T18:24:00.000+04:30

سال 1388 را لت و پارو خونین و مالین زیر تیر وبالای پشت بام ها و توی زندان و جلوی زندان و در انتظار زندان و ...تحویل دادیم و در رفتیم!

مثل همیشه به اجبار رفتیم رشت.از تیر خلاص شدیم گیر دعوا و فحش و فحش کاری و ...افتادیم!

بوی دستشویی بود که با دود کباب قاطی می شد و صدای یه مشت بچه ی قد و نیم قد که با صدای نامجو و دوربین عکاسی گوش رو کر می کرد.گل(به کسره ی اول) بود و بارون و کفش های لیزی که روی پله های لیز تر و لزج تر قلعه رود خان سر می خوردند و آدم هایی که با سر و کله و زانو و ...پایین می اومدند.بادبادک بود و قلیون و مشق های ننوشته و تحقیق انجام نداده و درخت و آب و سیزی و رود.

و از همه مهم تر شبکه های بدون پارازییییییییت!!بعد عمری بالاخره ....

و بالاخره من برگشتم تهرااااان!!!

2010-03-21T00:23:00.000+03:30

!...بوووووم م م م م

...آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد ونه

سرت سبز باد و دلت پر ز داد

2010-03-16T20:33:00.000+03:30

این پست قرار بود جور دیگه ای باشه اما وقتی داشتم زنگ کامپیوتر پست جدید می ذاشتم معلم مچم رو گرفت و من احساس حقارت کردم و مجبور شدم پستم رو پاک کنم!شاید این یکی بهتر باشه ،نمی دونم!

عاشقا خیز، كامد بهاران

شكوه‌ها را بنه، خیز و بنگر،

كه چگونه زمستان سر آمد.

جنگل و كوه در رستخیز است،

عالم از تیره‌رویی در آمد،

چهره بگشاد و چون برق خندید.

توده برف بشكافت از هم،

قلة كوه شد یكسر ابلق.

مرد چوپان در آمد ز دخمه،

خنده زد شادمان و موفّق،

كه دگر وقت سبزه چرانی است.

عاشقا! خیز كامد بهاران.

چشمه كوچك از كوه جوشید،

گل به صحرا در آمد چو آتش،

رود تیره چو طوفان خروشید،

دشت از گل شده هفت رنگه،

آن پرنده پی لانه سازی.

بر سر شاخه‌ها می‌سراید.

خار و خاشاك دارد به منقار،

شاخة سبز هر لحظه زاید،

بچّگانی همه خرد و زیبا.

آفتاب طلایی بتابید

بر سر ژاله صبحگاهی،

ژاله‌ها دانه دانه درخشند،

همچو الماس و ، در آب ماهی،

بر سر موج ها زد معلق

"نیما یوشیج"

2010-03-07T18:16:00.000+03:30

روز زن مبارک!!ه

:بخونید خوبه

جهانی است در دست زن

مانولیتوی نیلوفر احساس!!!!!!!!!!!!

2010-02-23T22:18:00.000+03:30

خوابم میاد و خوابم نمی بره .چه بد دردیه این بی خوابی!!!نه می تونم تست فیزیک بزن،نه میتونم گوش بدم به سخنرانی و بفهمم که ترانزیستور تک الکترونی به چه درد می خوره!م

بعد یه دفه سر کلاس عربی خوابم می بره و سرامتحان دینی پلکام سنگین می شه صداها تو هم می پیچن و لبخند معلم ادبیات یادم میاد وقتی داشتم تند تند تمرینامو حل می کردم و می گردم دنبال دلیل ناراحتی و نگرانیم و هیچی پیدا نمی کنم.بعد یه دفه دلم می خواد دختری رو که می گه حالا این کارا رو کردید به کجا رسیدید رو خفه کنم و حالم به هم می خوره از خودم که هیچی نمی دونم و احساس پیری می کنم و فکر می کنم نکنه همه ی اینا واسه ی خودنمایی باشه و می بینم که شب که کسی نیست که براش خودنمایی کنم پس خودنمایی نیست شایدم هست یا نیست هست نیست هست...و

هیچ وقت بهت نمی گم برو گم شو رفیق!ن

نگران نباش

حوصله م سر رفته

الان کویرن

می خوا د دوباره قدر درس بهده؟

بازگشت

2010-02-20T15:35:00.000+03:30

نازنین برگشت.خوب یا بدش را نمی دانم یا خوب بود یا وانمود می کرد که خوبست.

به هر حال ما خوشحالیم!

ماهی و شهرزاد در بند

2010-02-14T16:47:00.000+03:30

وقتی داشتم تو لینکای نرگص دنبال وبلاگم می گشتم و یادم نمیومد اسم وبلاگم چیه فکر کردم راجع به بی حسی بنویسم.می دونم هیچ ربطی به هم نداشتن.

پارسال توی مدرسه معروف بودم به ماهی.لقبی که شهرزاد بهم داده بود.مثل ماهی خونسرد.مثل ماهی بی حس.

شاید هیچ کس ندونه این که آدم نتونه احساساتش رو ابراز کنه چقدر سخته.

وقتی نتونی احساساتت رو ابراز کنی مجبوری به جمله هایی مثل چه خوب و چه بد بسنده کنی و تمام اشک ها و نگرانی ها و خنده هات تبدیل می شن به تپش قلب هایی که شب نمی ذارن بخوابی و نمی ذارن نفس بکشی و ...

وقتی نتونی ابراز احساسات کنی هر کس در موردت خیال بافی هایی می کنه که شاید خیلی وقت ها غلط باشن.

وقتی نتونی ابراز احساسات کنی قیافه ات همیشه یه شکله.همیشه لبات صافن و قیافه ات یه ذره عصبانی به نظر می رسه.

وقتی نتونی ابراز احساسات کنی یهو یه جا می ترکی،شب توی تختت یا توی بناب وقتی بچه ها حرف می زنن یا توی وبلاگت.

بعد کم کم اخمات می ره تو هم و عصبی و افسرده می شی چون نمی تونی احساساتت رو بنویسی یا بکشی یا بگی.

بعد به یه گوشه زل می زنی و می ری تو فکر و چون افسردگی گرفتی همش فکر می کنی به این که چقدر بدبختی و چرا بلد نیستی فلان کارو بکنی و چرا پارسال اون حرفو به معلمه در بند فعلیت زدی و ...

بعد که همه ی این مراحل رو طی کردی می تونی بگی که تو یه دیوونه ای !

2010-02-14T10:55:00.000+03:30

وقتی بچه تر بودم ،وقتی پدر نوشته هایم را می خواند،می گفت:تو برشت را هم توی جیبت می گذاری!

اما پدر نمی داند که امروز من در نوشتن از دوستان و هم کلاس هایم هم عقب افتاده ام،چه رسد به برشت و همینگوی و گابو..!

*کسی از نازنین در بند خبر نداره؟

برای معلمی که دوستش می دارم و خودم

2010-02-06T15:31:00.000+03:30

دوباره تپش قلب،دست های سرد،چشم های وحشت زده و یک سوال که تمام وجودت را پر می کند :

چرا؟؟!

اشک....بی خبری....ترس...عصیان...

***

و در آخر:

آزاد خواهد شد

پیروز خواهیم شد

آزاد خواهیم شد

در زندان ها باز خواهد شد

خون مان نتیجه خواهد داد

دل هامان شاد خواهد شد!

2010-01-29T14:59:00.000+03:30

... کاش می بستم چشامو،این ازم بر نمیاد

ستاره دار

2010-01-24T18:04:00.000+03:30

وقتی که بچه بودم برای خودم کلی ستاره داشتم.هر شب که به رخت خواب می رفتم آنقدر از پنجره ی اتاق ستاره ی خودم را که به نظر خودم از همه زیبا تر و پر نور تر بود نگاه می کردم که خوابم ببرد.

ستاره پیدا کردن توی آسمان پر ستاره خیلی آسان بود.

الان هم که بزرگ شده ام هنوز به راحتی می توانم برای خودم ستاره پیدا کنم؛هر بار که انگشتانم را بالا ببرم، هر بار که دهانم را باز کنم و هر بار که اعتراض کنم می توانم یک ستاره به ستاره هایم اضافه کنم!!

یک ستاره که گاهی اوقات خونیست!

در آن دوردست ها

2010-01-21T20:08:00.000+03:30

کثافت آسمان را پر کرده اما هنوز بعضی وقت ها می شود از لای غبار و دود و...خورشید را دید !

زندگی هنوز ادامه دارد.ترس از گستره ی کلماتمان حذف شده و صدای آزادی چه دور باشد چه نزدیک ،می آید .در راهیم و همین در راه بودن خوش است.

زندگی

چه فکر می کنی؟

بادبان شکسته زورق به گل نشسته ایست زندگی؟

درين خراب ريخته

که رنگ عافيت ازو گريخته

به بن رسيده راه بسته ای ست زندگی؟

چه سهمناک بود سيل حادثه

که همچو اژدها دهان گشود

زمين و آسمان زهم گسيخت

ستاره خوشه خوشه ريخت

و آفتاب درکبود دره های آب غرق شد.

هوا بد است

تو با کدام باد میروی؟

چه ابر تيره ای گرفته سينهُ تو را

که با هزار سال بارش شبانه روز هم

دل تو وا نمی شود.

تو از هزاره های دور آمدی

در اين درازنای خون فشان

به هر قدم نشان نقش پای توست،

برين درشتناک ديولاخ

زهر طرف طنين گام های رهگشای توست،

بلند و پست اين گشاده دامگاه ننگ ونام

به خون نوشته نامهُ وفای توست،

به گوش بيستون هنوز

صدای تيشه های توست

چه تازيانه ها که با تن تو تاب عشق آزمود

چه دارها که با تو گشت سر بلند

زهی شکوه قامت بلند عشق

که استوار ماند در هجوم هر گزند.

نگاه کن

هنوز آن بلند دور،

آن سپيده آن شکوفه زار انفجار نور

کهربای آرزوست،

سپيده ای که جان آدمی هماره در هوای اوست،

به بوی يک نفس در آن زلال دم زدن

سزد اگر هزار بار

بيفتی از نشيب راه و باز

رو نهی بدان فراز

چه فکر می کنی؟

جهان چو آبگينه شکسته ای ست

که سرو راست هم در او شکسته می نمايدت.

چنان نشسته کوه در کمين دره های اين غروب تنگ

که راه بسته می نمايدت.

زمان بی کرانه را

تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پای او دمی ست اين درنگ درد و رنج،

به سان رود

که در نشيب دره سر به سنگ می زند

رونده باش

اميد هيچ معجزی زمرده نيست،

زنده باش.

"ه.ا.سایه"

بی صدا می خوانیم و بی دست می نوازد

2009-12-22T21:18:00.000+03:30

غریبی در میان مردمان،اما در عین غریبی چه نزدیکی به آن ها.

اکنون صدای گیتارت در سکوت ها و فریادهای ما به گوش می رسد و گلوله هایی که 34 سال پیش بدنت را می دریدند،در روح ما و بدن ما و گلوی ما خالی می شوند.

شاد باش،که اکنون در دل های ما زنده ای!

پیوست:تسلیت

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟!

2009-12-05T21:03:00.000+03:30

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام
و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخمدار است
با ریشه چه می کنید ؟؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید
با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید؟
گیرم که می کشید
گیرم که می برید
گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟

"خسرو گلسرخی"

...ما خائنان وطن فروش

2009-12-05T20:36:00.000+03:30

ما خائنان وطن فروش حق مان همین است.

کسی که به دولت مقدس کشور خرده بگیرد حقش بد تر از این هم هست.

9 سال که کم است اصلا تا ابد باید زندان یاشیم.

بله،ما مفسدان فی الارض،ما اغتشاشگران،ما خس و خاشاک،ما قمار بازان بازنده،ما احمقان که مثل سگ در خیابان ها پارس می کنیم (و البته مثل سگ هم کتک می خوریم!) نباید که اصلا به دنیا می آمدیم!

و ما خس و خاشاک در راه وطن فروشی شهید خواهیم شد و می بینید که در آخر پیروز هم خواهیم شد!

پدر نان نیاورد

2009-11-15T17:53:00.000+03:30

مدتی است که پدر دیگر نان نمی آورد.یعنی می آورد، اما نانش کوچک است.کم است.دلمان را نمی گیرد.

پدر نانش نمی رسد به پول لباس ورزشی مدرسه و چه بهتر که منفی بگیرم عوض لباس ورزشی.

پدر پول نانش نمی رسد به پول گوشت و کفش و کلاس موسیقی و ...

پدر وجدان دارد.بیش از این تاب نمی آورد این همه بی شرافتی را.مادر هم.

و من،در تصویر سازی های معلم دینی و نمره ی 11.5 چهره ام سرخ می شود از شرم.

که من نان پدر را در جوب بریزم بهتر از این است!

21آبان

2009-11-12T20:53:00.000+03:30

و امروز تولد نیماست.

میلادت مبارک.

آب کنار

2009-11-08T16:09:00.001+03:30

این عکس ها رو توی یه شهر کوچیک به اسم آب کنار گرفتیم.

تقریبا تمامی ساکنین این شهر پیرمرد بودند.فقط و فقط پیرمرد!

حال میده یه مدت اینجا زندگی کرد ها! نه؟

پر از آرامش...پر از سکوت...

2009-11-03T17:29:00.001+03:30

کاش این روز های جنون آمیز زودتر تمام شوند.کاش نمره های تک محو شوند.کاش دوستانی که به گه خوردن می اندازندت بفهمندت.کاش شاگردان جدید مدرسه شان تعطیل نشده بود تا بچه ها فکر نکنند مدرسه با دو بیت شعر پای تخته بسته می شود.کاش گند نزده بودم به سایه و خودم و آبروی خودم.کاش وقتی می خوابم خواب هایم برای هزارمین بار تکرار نشوند.کاش من هم حق داشتم 13 آبان را آنطور که می خواهم بگذرانم.کاش کاش کاش...

کاش بلد بودم بخندم و بگم گور بابای همه چیز!